Wielerweekend (Eigen zweet eerst)!

1 mar '10 door JonasH

Dit moest een weekend in het teken van de fiets worden. Zaterdag gingen de kindjes een dagje bij meme en pepe zodat ik normaal gezien vanaf negen uur 's morgens een zestal uur in het zadel zou kunnen zitten voor een rustige duurtraining waarna ik - met de benen omhoog en een recuperatiebevorderend drankje in de hand - de finale van de Omloop Het Nieuwsblad zou kunnen volgen op tv. Ik snakte na enkele wielerloze tv-maanden immers naar de immer boeiende commentaren van Michel 'daar is een vreemde patriot op komst' Wuyts en José 'ik herhaal herhaal herhaal af en toe iets' De Cauwer, ik zat te wachten op strijd tussen de grote tenoren op de Vlaamse kaskes , ik smachtte naar een koninklijke spurt beginnend in de Overpoortstraat en eindigend op het Sint Pietersplein, me afvragend wie eventjes zou afstappen om in één van de beroemde studentencafés een pint te consumeren. Zondagmorgen zou ik dan een tempoduurtraining doen van twee uur en een half zodat ik 's namiddags alweer voor de tv kon belanden voor Kuurne-Brussel-Kuurne, ofte de herkansing voor zij die de dag voordien aanwezig waren op 'het feest van de gemiste kans.'

 

Helaas besloten de weergoden voor de elf-en-dertigste keer dit jaar roet in het eten - of beter: water, véél water op de macadam - te gooien. Toen mijn wekker zaterdagmorgen om 8u15 afliep, vond ik het getik op mijn venster al vrij onheilspellend klinken. Een blik door het raam bevestigde mijn vermoeden: het regende oude wijven. En aangezien er naast mij in de echtelijke bedstee een veel jonger exemplaar te vinden was, besloot ik nog eventjes terug onder de wol te kruipen in de hoop op... Maar van enige sportieve bedactiviteit kwam niks in huis - drie kinderen die kwart na acht ook een heel mooi uur vonden om op te staan, weet u wel. Het vervolg van de voormiddag kan u raden: om het half uur ging ik verwachtingsvol voor het raam staan turen, hopend op zonneschijn natuurlijk, maar als de zon niet thuis gaf, waren ook opklaringen, een glimp blauwe lucht tussen alle bewolking, een droog wegdek al lang goed. Helaas. Dan maar buienradar.be checken, dé site voor goedweercoureurs als ik waarop vrij nauwkeurig te zien is waar en wanneer het zal regenen. Maar ook daar werd weinig goeds voorspeld. Maar omdat onze drie koters nu eenmaal weg waren en ik een doel voor ogen heb waarvoor hard trainingslabeur noodzakelijk is, besloot ik toch maar mijn Flandrien-kostuum aan te trekken. Dat ik ergens op zolder moest gaan zoeken, in een koffer vol motteballen en ander jarenlang niet gebruikt gerief. Flandriens zijn immers de tegenpolen van goedweercoureurs zoals ik er dus eentje was. Een Flandrien laten zich niet ontmoedigen door een regenbuitje hier, een windstootje daar. En dus zat ik tegen één uur 's middags op de fiets om samen met Dominic, mijn vaste compagnon de route, toch nog kilometers te malen. 'Minstens 60 kilometer. Meer als het weer het toelaat.' En jawel, dat liet het. Geen druppel regen ontsierde onze tocht die ons eigenlijk naar Oudenaarde en Edelare, Eikenberg, Ladeuze en Boigneberg had moeten brengen. Het dreigende, donkere wolkendek besliste er echter anders over. Het dreef ons naar Brakel - waar de lucht wel blauw zag! - waar we dan maar de Berendries (een van mijn absolute Vlaamse lievelingshellingen), 2x de Valkenberg en de Kasteelstraat omhoog reden. Ook goed! Net als de benen overigens. De Berendries reed ik aan gecontroleerde hartslag (maximum 147) en klein verzet naar boven, de Valkenberg deden we de eerste keer volle bak (wat blijft dat steilste stuk en die valsplatte uitloper lastig!) om hem daarna op de grote plateau (53/25) te bedwingen. Net als de Kasteelstraat (een niet zo steile, brede weg zonder bochten) trouwens. Tel daarbij nog een paar niet nader genoemde hellingen waardoor mijn Polar CS 600 wist te vertellen dat we 620 hoogtemeters hadden overwonnen. Niet slecht. Uiteindelijk stonden we 4 uur en 13 minuten nadat we vertrokken waren weer thuis met 113 kilometer op de teller. Rekenwonders weten nu al dat we aan een gemiddelde snelheid van 26,6 het Vlaamse land doorkruisten. Even tevreden als met het goede gevoel in mijn benen, was ik met mijn gemiddelde hartslag: 127. Het beste bewijs dat dit effectief een rustige duurtraining was geworden. Eentje waardoor ik wel de overwinning van Jan Anton Pijl in de Omloop in uitgesteld relais moest beleven. Wat ik totaal niet erg vond. Want: eigen zweet eerst!

 

Dat eigen zweet stroomde ook de volgende morgen overvloedig. Aangezien de aangekondigde storm effectief boven Gent en omstreken raasde (alhoewel 's morgens nog niet in alle hevigheid), besliste ik om de geplande buitentraining te vervangen door een training op de rollen. 15 minuten opwarmen, vervolgens twee lastige blokjes van 10 minuten aan een hartslag tussen 150 en 160, met tussenin een recuperatieblokje en vervolgens nog twintig minuten op souplesse uitfietsen. Joepiedepoepie! Hoera! Ik stond erom te springen! Want een rollentraining is wellicht nog saaier dan een urenlange voordracht van Hugo Coveliers over het effect van Vlaams Nationalisme op de plantengroei op de Baraque Friture. Gelukkig was er the Dude (wat een rol van de enorm onderschatte Patrick Vincent aka Jeff Bridges!) om me te entertainen. Want ook al had ik The Big Lebowski al een paar keer gezien, het is en blijft een topfilm. En the Dude had zelfs een onverholen boodschap voor mij! The Dude abides! Vertaald: the Dude houdt vol! En dat is wat ik ook van plan ben!

 

Gegroet,

de Ezel