WIELERBLOG: Ezel wordt pater!

17 aug '10 door JonasH

Onze wannabe-coureur ging twee weken op vakantie en liet daar de teugels vieren. Resultaat: 3 kilo erbij. Die moeten er nu zo snel mogelijk af. Het WK voor journalisten komt immers steeds dichterbij.

 

Twee weken vakantie. Twee weken waarin ik totaal niet keek naar hetgeen ik binnenspeelde of binnengoot. Frieten, pizza, hamburgers, barbecueworsten, Ricard, La Chouffe, Amaretto... Omdat ik tijdens die twee weken meer dan genoeg uren op de fiets zou zitten, zou het wel geen kwaad kunnen, dacht ik. Helaas! Na een fietsweek met de kameraden in de Alpen (551 km op zes dagen) en nog een weekje vakantie met het gezin in onze eigen Ardennen (281 km gespreid over drie ritjes) was de weegschaal genadeloos. Het verdict? Drie kilo erbij! Amper anderhalve maand voor D-day redelijk rampzalig en dus maakten mijn coaches bij Energy Lab me duidelijk dat er me nu nog maar één keus restte: vanaf nu zou ik moeten leven als een pater. Maar dan wel een pater die geen trapisten drinkt, noch zich te goed doet aan romige abdijkazen, voegde Paul Van den Bosch er meteen aan toe. Ja, hij kent zijn pappenheimer.

 

Leven als een paard?

Het nut van zoveel soberheid? “Niet alleen om nog wat gewicht kwijt te spelen. Maar ook: hoe gezonder je leeft en eet, hoe meer energie je hebt.” Maar wat houdt ‘leven als een pater’ precies in? Voor Roger De Vlaeminck ging dat bijvoorbeeld heel ver. Alcohol en vettig eten waren het hele seizoen lang uit den boze, en van de horizontale limbo met vrouw dan wel minnares was ook al geen sprake in de weken voor de belangrijkste wielerafspraken van het jaar er zaten aan te komen. Roger had wel een geheim soort krachtvoer in zijn kloosterlijk leven weten te smokkelen: haver. “Als een paard er sterker van wordt, zal dat bij een mens ook wel zo zijn”, aldus Mister Paris-Roubaix destijds. Voor alle duidelijkheid: geen haver voor mij. Peter Van Petegem nam het dan weer iets minder nauw met het strakke keurslijf waarin sommigen hem wilden murwen. Tijdens zijn carrière verwoordde hij het zo: “Als ik had willen leven als een pater, dan was ik wel het klooster ingegaan.” En dus dronk Van Petegem al eens een Leffe op café, of at hij al eens een lekkere biefstuk friet tijdens het seizoen. Desondanks won hij twee keer de Ronde van Vlaanderen en een keer Parijs-Roubaix. Dat lijkt me al beter.

 

Leven als Jurgen Van den Broeck?

Maar misschien moet ik gewoon een voorbeeld nemen aan Jurgen Van den Broeck. Wie vijfde wordt in de Tour de France heeft immers recht van spreken. Alleen: de weken voor én tijdens de Tour leefde Jurgen niet als een pater, hij leefde als een heel klooster. Ik huiver als ik Jurgens eetgewoontes er op nasla. Zo verorberde de Omega Pharma-kopman elke ochtend een bord droge pasta zonder kaas of saus. En na een rit of training hield de locomotief van Morkhoven het bij enkel een recuperatieshake en een niet al te grote portie gekookte aardappelen, opnieuw zonder saus, groenten of vlees. Alleen bij het avondeten gunde Jurgen zich een ietsiepietsie meer: een klein bordje groenten, een klein stukje vlees – nooit meer dan 100 gram – en soms nog een beetje pasta. “Juist genoeg om de verbruikte calorieën weer aan te vullen”, aldus de nummer vijf uit de voorbije Tour de France. Het vooruitzicht om de komende anderhalve maand alleen droge pasta en gekookte aardappelen te moeten eten, doet me echter stijgeren. Want ik weet dat ik dat geen week volhoud. In overleg met mijn coaches besluit ik dan maar een eigen invulling te geven aan de zegswijze ‘leven als een pater.’ In een tijdelijk celibaat ziet – gelukkig maar! - niemand het nut. Logisch, want het is allesbehalve wetenschappelijk bewezen dat een langere periode van seksuele onthouding voor verbeterde prestaties zorgt. Op het vlak van eten en drinken leg ik mezelf wel strenge restricties op. Frieten, pitta, alle soorten frisdrank en enig alcoholhoudend vocht is tot en met zaterdag 18 september absoluut uit den boze. De bezegeling van deze afspraak met mezelf gebeurde op de enige juiste manier: met een allerlaatste maaltijd ter redactie vol vettigheid en cola. Ondanks mijn goede voornemen zijn het niet alleen mijn coaches die nogal pessimistisch zijn over de kans dat ik zes weken lang niet zal zondigen. Ook mijn halve trouwboek, alle kameraden en de complete P-redactie – nietwaar eindredacteur Bavo? – zijn er vast van overtuigd dat ik volgende week alweer te vinden zal zijn in Frituur Falcon om een groot pak met mayonaise en een Bicky Cheese Burger te bestellen om die vervolgens met een halve liter weg te spoelen in Cafe De Konincklijke Snor. Ik kan die mensen nu al garanderen: no way! (Tenzij de goesting echt te groot wordt, natuurlijk.)

 

PS: Wil u onze man zijn transformatie Van ezel tot koerspaard nog van dichterbij volgen? Dat kan op Facebook en wel hier!