De voorbeelden die deze angst voor ontsporing enigszins rechtvaardigden zijn er natuurlijk. Wat haalde Tom Boonen aan als voornaamste reden voor zijn lange reeks stommiteiten? Decompressie. Na maanden te hebben toegewerkt naar ‘zijn’ klassiekers moest Boonen eventjes stoom kunnen aflaten, in zijn geval vooral door domme dingen te doen. Een resem sportpsychologen en ervaringsdeskundigen knikten begrijpend. Decompressie, it was. En er is ook het geval Michael Boogerd, die na het beëindigen van zijn carrière zelfs een tijdlang ontspoorde, mede omdat hij geen job kreeg bij Rabobank. Volgens de geruchtenmolen ging Boogie daarna aan de drank en kampte hij lange tijd met huwelijksproblemen. Gelukkig gaat het nu weer beter met de Nederlandse Poulidor. Maar toch, leuke vooruitzichten kan je het bezwaarlijk noemen!

De week na het WK was er in mijn geval alvast geen sprake van decompressie. Okay, de avond van mijn zilveren plak dronk ik me zo’n gigantisch stuk in mijn voeten dat mijn vrouw me om iets na middernacht naar huis bracht terwijl ik me daar met de beste wil van de wereld niks meer van herinner. En de avond daarop deed ik me thuis te goed aan een groot pak met mayonaise en een Bicky Burger (net als de dag erna trouwens, maar dan op de redactie). Maar ik zat die week even goed 270 kilometer op de fiets. En genoot ervan! De goesting om te fietsen was duidelijk niet verdwenen. Integendeel. Toch gaf ook mijn coach me een waarschuwing mee. “Binnenkort kan je je fiets best eens twee weken langs de kant laten staan. Zodat je hem zeker niet beu raakt en de honger naar de fiets weer toeneemt. Maar laat je Ridley zeker niet
te lang staan, want dan is de goesting misschien helemaal weg. En eenmaal je elke avond onderuit zit gezakt voor je tv met een zak chips in de hand...” Maar zover wil ik het dus niet laten komen. Hoe? Simpel. Door me zo snel mogelijk vast te pinnen op een nieuw, ambitieus, sportief doel voor 2011. Toen mijn kameraden van mijn voornemen op de hoogte waren, regende het voorstellen engoede ideeën. Het ene al spectaculairder dan het ander. De Kilimanjaro beklimmen! Naakt het Kanaal overzwemmen! Van rijbewijsloos koerspaard tot rallypiloot! Leuk allemaal, dat wel. Maar desondanks ga ik het me toch iets makkelijker maken en houd ik het bij een nieuwe uitdaging op twee wielen.

Sowieso heb ik volgend jaar een zilveren medaille én mijn eer te verdedigen op het WK voor journalisten. Daar kijk ik nu al naar uit, iets waar de locatie voor veel tussen zit. Het komende WK wordt volgend jaar immers georganiseerd in Gabicce di Mare, een dorpje in Italië dat – what’s in a
name – aan de Adriatische kust ligt. De kans dat de klimtijdrit me niet zo erg ligt – er moeten serieus wat hoogtemeters overwonnen worden op 8 kilometer - is reëel, maar in het zonnekloppen en het genieten van de heerlijke Italiaanse gastronomie roep ik mezelf nu al uit tot absolute
topfavoriet. Maar naast het WK wil ik volgend jaar ook nog een andere uitdaging. Momenteel is er zich in mijn hoofd een shortlist met allerlei fietslekkers aan het vormen. Op die lijst ondermeer: de Marmotte (de wellicht bekendste én loodzware cyclo over vier Alpencols), la Marathona dles Dolomites (de Italiaanse versie van de Marmotte, maar dan in de Dolomieten), het Belgisch kampioenschap tijdrijden voor elites zonder contract (al zal ik dan nog veel boterhammen met choco moeten eten) en de Ronde van Frankrijk voor randonneurs (ofte de Tour voor wielertoeristen). Binnenkort beslis ik. U leest het hier.

Ps: Van ezel tot koerspaard (en omgekeerd) volgen op Facebook? HIER klikken!