Feest in het Park: het verslag

17 aug '09 door RL

Wat ooit, in de tijd dat de telefoon nog op stoom werkte, een vrijblijvende feestuitnodiging was, werd door een organisatie in Oudenaarde omgetoverd tot een waar begrip in de festivalwereld: Feest in het Park. Niet langer zomaar een feest in zomaar een park, maar een broeierig festival aan de Donkvijver voor elke zichzelf respecterende tiener en beginnende twintiger uit Oost-Vlaanderen en ver daarbuiten. Het was er de afgelopen dagen zoeken om nog een exemplaar te vinden dat de gezegende leeftijd van 25 al (ver) voorbij was. Ze waren vooral herkenbaar door het ontbreken van een achterwerk-accentuerend shortje en een Ray Ban-zonnebril.
Ze waren vooral gekomen om te dansen en daar was gelegenheid genoeg toe in de Charlatan en Democrazy-tent. Maar ze hadden ook bepaald, als was het een samenzwering, dat vooral de bands die radiohits konden voorleggen de moeite waren om een tent voor te vullen.

Pech voor Danko Jones dus. Deze Canadese schreeuwlelijk kan zich bedienen van een uitstekende livereputatie en een rits stevige lellen van nummers, maar aan Belgische radiohits ontbreekt het hem nagenoeg volledig. De tent was niet eens voor de helft gevuld toen Danko en de zijnen het verschroeiend snelle ‘Code of the road’ afvuurden. En hoewel ze er in een even razend tempo’s een greatest hits show van maakten met ‘Baby Hates me’, ‘Play the blues’ (met de legendarische zinsnede: ‘If you wanna know how to play the blues, get yourself a woman’) en ‘Sticky Situation’, mocht het allemaal niet baten; de tent wilde zich niet verder vullen en dat was niet naar de zin van the man in black Danko. Want hoewel de sfeer in de tent helemaal goed zat, is dit niet wat hij gewoon is. De tickets voor zijn concerten gaan overal ter wereld als zoete broodjes de deur uit, en voor de vrouwen zouden die tickets eigenlijk nog een bijgeleverd doekje moeten hebben; om het droog te kunnen houden tijdens de concerten van de man met de eindeloze lange tong.
Hij besloot dan in al zijn showbeestglorie om zelf de tent te vullen door een enorm gejoel te laten opstijgen en even leek dat wonderwel te lukken. Vele nieuwsgierigen kwam afgezakt om uit te vissen wat zo’n storm van enthousiasme veroorzaakte. Ze kregen meteen ‘First Date’ over zich heen. Nu Jones toch z’n showmasterjasje had aangetrokken, kon hij het niet laten om de camera, het publiek en de aandacht voor zich op te eisen en insinueerde hij nog maar eens wat hij allemaal met z’n imposante tong kan. ‘Close-up Boat’ (met het eerbetoon aan muziekgrootheden als Johnny Cash, James Brown, John Strummer) was de afsluiter en eindigde in het ondertussen overbekende “This heart gets stronger, this skin gets thicker, this mouth gets louder”-toneeltje.

Van snedige rock naar Deense lesbische geilheid. Fagget Fairys. De twee dames zijn alomtegenwoordig dankzij hun single “Feed the Horse”, die de meeste mensen het schaamrood op de wangen bezorgt wanneer ze tot het besef komen dat ze eigenlijk aan de kassa in de supermarkt onbewust “mjam mjam” hebben staan zingen. Fagget Fairys deden de naam van het festival alle eer aan. De muziek die ze maken, leunt vervaarlijk dicht aan bij the queen of greasiness’ Peaches, en hoewel het niet altijd even origineel is, kregen ze het publiek moeiteloos aan het dansen.
Dj Sensimilla en MC Ena (een uit Sarajevo gevlucht ex-model) leken voor de gelegenheid de bh’s te hebben thuisgelaten en gaven niet alleen hun borsten de vrijheid die ze verdienen maar ook de liefde voor elkaar. Het publiek werd regelmatig getrakteerd op een voelend en elkaar aflikkend koppeltje. Het Eurosongfestival zullen ze hierbij ook op hun buik mogen schrijven.
De ravissante Ena bewoog zich als een krolse kat over het podium en hijgde haar teksten zo onverstaanbaar en met een Franse air door de micro dat zelfs Vanessa Paradis er bleek bij zou wegtrekken. Wanneer ze achter het mengpaneel van haar toekomstige eega stond, wees die met liefdevolle toewijding aan, welke knopjes Ena wel mocht beroeren.
Het jonge publiek lustte er pap van en wanneer het ondertussen overbekende begindeuntje van “Feed the Horse” werd ingezet, ontplofte de boel helemaal. De dames lieten er geen twijfel over bestaan dat hun paardjes die nacht genoeg te eten zouden krijgen. Suikerklontjes, want worteltjes zijn niet meteen hun dada.

De rockband met de hoogste geek- en nerdfactor sinds het ontstaan van Weezer, The Wombats, wist een bomvolle tent te trekken. Ze zijn even schattig als de Australische beestjes aan wie ze hun naam ontleenden en in tijden dat er bovenaards getalenteerde mannen als Artic Monkeys rondlopen, wisten The Wombats met ongecompliceerde poppy rock toch goed stand te houden. Ze kregen het jonge publiek wild enthousiast en lieten hen rondhoppen als waren het dronken konijnen, vingertjes en oortjes in de lucht. De setlist was grotendeels samengesteld uit nummers uit hun album “A guide to love, loss and desperation”, met als absolute voltreffers uiteraard “Moving to New York”, “Lost in the Post” en “Let’s dance to Joy Division”. Mocht Ian Curtis een grafkist hebben om zich in om te draaien, hij zou het doen, maar nu moet hij het stellen met opwaaiend stof. Het jonge grut vond het geweldig.

Danny Mommens van Vive La Fête besloot een paar weken geleden om met zijn motor het asfalt van dichterbij te gaan bekijken en zorgde ervoor dat een groot deel van de festivaltournee van Vive La Fête afgezegd moest worden. Hem beterschap wensend, werd ter elfder ure de Belgische donkere rocktrots Triggerfinger opgetrommeld. Po’ Lazarus’ “James Carter en the prisonners” begeleidde de heren van Triggerfinger, zoals altijd strak in het zwarte pak, het podium op. Demonisch stonden ze in het tegenlicht en de rode achtergrond en overstemden de doffe werkslagen met hun gevaarlijk bassende intro. Hun single “Soon” die in een akoestische, rustige versie furore maakte op de nationale radio werd nu weer in z’n rockjasje gestoken, zodat heel wat mensen achteraf naar huis gingen met de woorden “dat ene nummer hebben ze wel niet gespeeld hé”.
Ruben Block mijmerde even over zijn strandvakantie, merkte laconiek op dat dit ongeveer de 37e keer moest zijn dat ze op FihP stonden en wenste alle moeders ook nog eens een gelukkige moederdag toe, want dat doen Antwerpenaren nu eenmaal als de klok 12u geslagen heeft en 15 augustus is ingezet. De moeders kregen mooi verpakt “First taste” aangeboden.
Met de single “Is it” wisten hij ook nog een iets te cheesy battle uit te lokken tussen de aanwezige heren en dames. De oehoe en diepe oohoo’s vlogen over en weer.
De met uitgerekte gitaarriffs en drumsolo’s gevulde set werd afgesloten door het tenenkrullend vettige “on my knees!”.
Als bis hadden ze met “Commotion” een Creedence Clearwater Revival-cover die zelfs John Fogerty nog jaloers kan krijgen, in de pijplijn zitten.

Na 3 dagen feest was 14u30 natuurlijk een ontiegelijk vroeg uur om in de warme dag die het al was, klaar te staan voor een uurtje ingehouden swing. Maar The Bony King of Nowhere, oftewel Bram Van Parys, de man die een van de beste platen van 2009 op z’n naam schreef, wist het publiek in vervoering te brengen. Hoewel zijn muziek zich vooral leent voor een donker café of voor een dansje met je liefste in een pittoresk steegje, raakte hij ook de gevoelige bewegingssnaar in de zonnige tent van FihP. Met het heerlijke ‘Favourite’ en het Yorkeiaanse ‘There I am’ was hij het perfecte middel tegen de katers die velen ongetwijfeld al stevig in de ban hadden. Uiteraard deed ook het geniale en geniepig sexy ‘Taxidream’ de meute zachtjes meedeinen. Schuchter als immer en een beetje in de war door de enthousiaste reactie van het publiek, bedankt Van Parys zijn aanhoorders uitgebreid.

Ghinzu speelde een set die strakker was dan het achterwerk van het Jupilermeisje dat omriep dat er weer bier in de Saloon was. Ze openden meteen snoeihard met ‘Mirror Mirror’, de titelsong van hun recentste album. Frontman John, uitermate sexy in het pak, gooide zich ten volle over het podium en hier en daar rees toch de vraag of hij die naam ‘Stargasm’ zelf bedacht heeft, of dat het de naam in de loop der jaren zelf verdiend heeft? Niet alleen Stargasm maar ook de rest van de band werkte zich volkomen in het zweet en ze deden hun songs nog voller en harder klinken dan op plaat. Gewoon; zoals een live optreden hoort te zijn.
Het valt alleen maar te hopen dat wanneer een band van deze grootsheid nog eens besluit te ontstaan in Wallonië, het niet weer een decennium duurt om ze tot hier te krijgen.

Tine Maesen