Cactus: onze top vijf

13 jul '09 door MD

P-reporter Jasmine De Pauw had niet enkel haar camera in aanslag op het Cactusfestival in Brugge, ze vond ook nog eens de tijd om haar eigen top-5 samen te stellen van de beste acts van het weekend. Bent u het met Jasmine eens of net helemaal niet? Laat het ons zeker weten.

1. Lamb
Lamb is bezig aan een reünietour en dat zullen we geweten hebben. Ze speelden op zondag voor een net niet uitverkocht Cactusfestival. Zangeres Lou Rhodes was zoals altijd haar frêle, engelachtige zelf en legde met haar stem het hele Minnewaterpark het zwijgen op. Andy Barlow, de muzikale wederhelft van Rhodes, maande het publiek dan weer aan om volledig uit zijn dak te gaan. De eclectische stijl van Lamb, meestal omschreven als triphop, leek iedereen wel te smaken. Op de tonen van singles Gabriel en Gorecki nam iedereen zijn lief extra stevig vast, en tijdens de stille momenten kon je een naald horen vallen. Kippenvelmuziek eerste klasse!

2. Novastar
Het leek wel alsof op zaterdag iedereen voor Novastar gekomen was. Een kwartiertje voor het optreden begon leek de grootste massa af te zakken naar het podium. De festivalgangers hadden grootse verwachtingen, die gelukkig ook werden ingelost. Joost Zwegers en band speelden een bijna perfect optreden, met zowel sfeer als emotie. Hun hits werden luidkeels meegescandeerd door de massa en dat zorgde voor geweldige kippenvelmomenten. De band gaf een grote meerwaarde aan het optreden, vooral tijdens The best is yet to come en Wrong. Met Becaus” speelden ze een geweldige afsluiter en lieten ze het volledig opgewarmde publiek aan Paul Weller over.

3. Michael Franti & Spearhead
Waar Michael Franti is, is het feest. Dat was niet anders op het Cactusfestival, waar ze op vrijdag het Minnewaterpark in vuur en vlam zetten. Dit was mede dankzij hun nieuwe bandlid, Cherine Anderson, die de backingvocals voor haar rekening hield. Samen met Michael zong ze covers van onder andere Bob Marley, Musical Youth en Soft Cell. Gelukkig was er ook plaats voor eigen nummers, die de festivalgangers volledig uit de bol deden gaan. Franti houdt van zijn publiek, en doet dan ook alles om iedereen mee te krijgen. Handjes in de lucht, zwaaien met een kledingstuk: hij draagt op en het publiek volgt zonder verpinken. Wie niet bezweet was na de show heeft duidelijk iets gemist.

4. Calexico
Vele festivalgangers waren afgezakt naar het Brugse Minnewaterpark om Lamb te zien, dus kregen ze bij wijze van voorprogramma een uur en een kwartier Calexico op hun bord. Calexico is niet aan zijn proefstuk toe. De band bestaat al sinds 1990, maar is bij het mainstream publiek altijd al een goed bewaard geheim gebleven. Nu was het ook niet anders. De fans en kenners shaketen van in het begin mee op de Amerikaans/Mexicaanse muziek, de niet-kenners gingen van goedkeurend meeknikken naar meeswingen met de rest. Zo stond tegen het einde van de set niemand meer stil. Zo hoort het ook.

5. Gutter Twins
Greg Dulli en Mark Lanegan trakteerden het Cactuspubliek op een intieme akoestische set. Greg Dulli speelde zowel gitaar als piano, terwijl Mark Lanegan (bekend van Queens of the Stone Age) zijn prachtige stem over de wei liet zweven. Soms dreigde hun show een tikje saai te worden, maar echt vervelend was het nooit. Het publiek was in ieder geval volledig mee, en dat lieten ze ook horen in het oorverdovende applaus op het einde.

Jasmine De Pauw