VDB: Wel en wee van Frank VDB (P-magazine 5 oktober 2006)

13 oct '09 in Actua door Karsten

From hero to zero

In 1999 won Frank Vandenbroucke op magistrale wijze Luik-Bastenaken-Luik. ‘Le nouveau Merckx est arrivé’ kopten de kranten. Als alles goed gaat, start VDB zaterdag in de Ronde van Lombardije met zowat hetzelfde palmares als toen. Lombardije is de laatste klassieker van het jaar en voor VDB nu al voorbereiding op het volgend seizoen. Het zoveelste seizoen van de allerlaatste kans. Frank had alles, maar heeft niks. Het schrijnende levensverhaal van een supertalent zonder karakter.

September 2001. Ik heb net een openhartig gesprek gehad met Frank Vandenbroucke thuis in Lebbeke. Frank lijkt na twee jaar kommer en kwel klaar om uit het dal te kruipen. Het interview zit erop en ik moet met het openbaar vervoer naar huis. “Ik breng je met de wagen naar het station van Lebbeke”, zegt Frank. “Welke auto nemen we?” Mij maakt het niet uit, dus kiest Frank de zwarte Porsche. Drie minuten later rijdt hij tot mijn verbazing het station van Lebbeke voorbij. “Ik breng je tot in Gent.” Frank is kinderlijk enthousiast als hij zijn bolide in de hoge toeren trekt. “Zalig gevoel. Alsof je in een straaljager zit.” Hij zet me af aan station Gent Dampoort. Als ik hem bedank voor de lift, lacht hij. “Als ik volgend jaar een grote koers win, kom je me maar opnieuw interviewen. Dan zet ik je thuis af, vlak voor je deur.” Frank heeft me nooit thuis afgezet.

Frank Vandenbroucke wordt geboren op 6 november 1974 in Moeskroen. Als hij vier jaar later met zijn vader naar een rally staat te kijken, schuift een van de wagens van de baan en kegelt Frank omver. VDB mag van geluk spreken dat hij het ongeluk overleeft. Hij breekt zijn dijbeen, moet drie maanden het ziekenhuis in om te revalideren en zal er zijn hele leven de gevolgen van dragen.

Hoewel VDB voorbestemd is om wielrenner te worden – vader Jean-Jacques reed in de jaren ’60 behoorlijke uitslagen bij de amateurs en oom Jean-Luc was een gevierd profrenner – kiest Frank in 1982 voor de atletiek. In 1986 wordt hij, ondanks een elleboogbreuk enkele weken voordien, Belgisch kampioen veldlopen bij de pupillen. Op zijn 15de blijkt de roep van de koersfi ets niet te weerstaan. In ‘89 krijgt VDB zijn eerste wielerlicentie. Frank domineert elke jeugdcategorie waarin hij uitkomt, op de weg én op de piste. De eerste vedettentrekjes steken de kop op. VDB is wellicht de enige die al bij de juniores andere renners betaalt om voor hem te werken. Hij gedraagt zich als een echte kopman en schenkt zijn winstpremies steevast aan de ploegmaats. In ‘91 wordt VDB Belgisch kampioen bij de nieuwelingen, een jaar later haalt hij brons op het WK voor junioren in Athene. VDB is klaar voor de volgende stap.

De ongenaakbare kopman

Eind 1993, hij is amper 19 jaar, wordt Vandenbroucke prof. Logisch dat hij kiest voor Lotto, de ploeg waar nonkel Jean-Luc de lakens uitdeelt. In het voorjaar van 1994 wint hij al op indrukwekkende wijze de zesde rit in de Ronde van de Middellandse Zee. In een mum van tijd hengelen heel wat topteams naar de diensten van de nieuwe wonderboy van het Belgische wielrennen. En meteen is Lotto niet meer goed genoeg. Na amper een halfjaar onder de vleugels van zijn nonkel te hebben gereden, wil VDB weg. Naar Mapei. “Ik hoor thuis in het grootste team”, aldus VDB. Frank ligt echter nog onder contract. Maar VDB is geen makkelijke jongen. Hij voert een juridisch gevecht met Lotto en krijgt zijn lucratieve transfer, weliswaar met een jaartje vertraging.

Pas in het voorjaar van 1995 mag Frank voor het eerst het Mapei-shirt aantrekken. Op het eind van zijn eerste jaar onder Patrick Lefevere wint hij meteen de semi-klassieker Parijs-Brussel. En VDB gaat het seizoen ‘96 van start zoals hij dat van ‘95 afsloot, met eindwinst in de Ronde van de Middellandse Zee deze keer. In de Scheldeprijs maakt hij indruk door op zijn eentje kilometers aan een stuk voor een jagend peloton uit te rijden en te winnen. Nog datzelfde seizoen wint hij vier ritten plus het eindklassement in de Ronde van Oostenrijk en de GP van Plouay.

Het seizoen ‘97 start minder goed. Geen ereplaatsen, wel veel opgaves te wijten aan knieproblemen, een gevolg van het rallyongeval waar hij als kind bij betrokken was. In mei lijkt VDB wel helemaal fit. In de Vierdaagse van Duinkerken mag hij eindelijk nog eens als absolute kopman van het sterke Mapeiblok starten. Hoe sterk dat blok is, wordt tijdens de eerste rit duidelijk. Wilfried Peeters wint, ploegmaat Nico Mattan wordt tweede. Maar in plaats van tevreden te zijn met de prestaties van zijn maats, klopt VDB ’s avonds op tafel. Hij is de kopman, de rest van het team moet in zijn dienst rijden en niet zelf winnen. De Golden Boy spreekt, de rest zwijgt. Toch is het ploegmaat Museeuw die met de eindwinst in Duinkerken gaat lopen. VDB wordt ‘slechts’ tweede. Enkele van zijn ploegmaats zullen hem zijn demarche nooit vergeven.

In 1998 wint VDB Parijs-Nice nadat hij met bravoure in de proloog én de koninginnenrit naar de Col de la République heeft gezegevierd. ‘België heeft weer een toekomstig Tourwinnaar’, koppen de kranten. Iedereen verwacht dat Il Bimbo d’Oro, het gouden jong, zal schitteren in de Ronde van Vlaanderen. Maar VDB geeft op. Nog diezelfde dag moet hij het vliegtuig op om de Ronde van het Baskenland te rijden. Eén probleem: Frank wil niet. Hij roept Lefevere bij zich op de kamer. ‘Ik eis dat Nico Mattan en ik woensdag Gent-Wevelgem rijden. We zijn er klaar voor.’ Lefevere weet dat hij zijn piepjonge vedette op zulke momenten beter geen strobreed in de weg legt. ‘Want,’ zegt een Mapei-verzorger uit die tijd gevat, ‘als er iets in VDB z’n kop zat, zat het niet in z’n gat.’ Dus staan VDB en Mattan drie dagen later aan de start in Gent. VDB wint, Mattan wordt derde. Lefevere lacht zijn tanden bloot.

Het grote geld

Vandenbroucke is onder de vleugels van Patrick Lefevere uitgegroeid tot een superrenner en dat is de andere teams niet ontgaan. In 1999, Frank is net 24, legt het Franse Cofidis een contractvoorstel op tafel. Teammanager Bondue wil VDB te allen prijze. Er ligt een driejarig contract op de jonge held te wachten dat hem een jaarloon garandeert van € 750.000. Bovendien wordt hij bij Cofidis de absolute kopman van een team dat hij zelf mee mag uitbouwen. Bij Mapei zitten meerdere kopmannen, waardoor Frank denkt sommige overwinningen mis te zullen lopen Plus: Franks ijdelheid is gestreeld.

Cofidis lijkt een onwaarschijnlijk succesverhaal te worden. VDB wint eerst de Omloop Het Volk, wordt 4de in Parijs-Nice, 2de in de Ronde van Vlaanderen en 7de in Parijs-Roubaix. Maar dé hoofdvogel schiet hij af in Luik- Bastenaken-Luik, zijn meest spraakmakende overwinning ooit. Vooraf laat hij weten waar hij zijn ultieme demarrage zal plaatsen. Eerst kijkt hij Bartoli het wit uit de ogen op La Redoute, daarna valt hij – zoals beloofd – aan op de Côte de Saint Nicolas waar hij Boogerd tot wielertoerist degradeert. Het beeld van VDB die de meet overschrijdt, is beklijvend. Wit baardje, wit haar en messcherp. ‘Le nouveau Merckx est arrivé’ koppen de kranten. Ook Frank gaat mee in de VDB-gekte. Bij een vedette horen nu eenmaal een peperdure villa en een resem sportbolides.

Een paar weken na zijn zege in Luik-Bastenaken- Luik komen de eerste barsten in het imago van de wonderboy. VDB wordt genoemd in een dopingonderzoek naar de handel en wandel van Bernard Sainz, alias Dokter Mabuse. Reden genoeg voor Cofi dis om hem preventief te schorsen. VDB is geschokt. Hoe durft men een vedette als hem dit aan te doen? Dat zijn naam een paar weken later wordt gezuiverd, is geen reden om te vergeten en vergeven. VDB geeft te kennen nooit meer voor Cofidis te willen rijden. Maar hij mag niet weg en dus rijdt hij de Vuelta.

Wat Frank in de laatste week in die Ronde van Spanje laat zien, is grandioos. Hij wint de rit naar Teruel en een paar dagen later zegeviert hij in Avila. Vooral in die laatste etappe maakt hij indruk. Op het klinkerpad langs de stadswallen rijdt hij de kasseien bijna letterlijk uit de grond. Hij gaat solo op zoek naar koploper Zarrabeitia en laat hem achter. VDB wint en Rai-wielerverslaggever Bulbarelli komt dolgedraaid zijn commentaarcabine uitgelopen: ‘Ik heb de wereldkampioen aan het werk gezien. Viediebie wint in Verona!’ Daar zijn ook bondscoach José De Cauwer, de Belgische wielerfans en vooral Frank zelf van overtuigd. VDB eist het absolute kopmanschap op voor het WK in Verona. De Cauwer noch Tchmil, Van Petegem en Museeuw, nochtans drie andere Belgische kandidaat- wereldkampioenen, liggen dwars. Helaas, nog voor het WK goed en wel begonnen is, ligt VDB al tegen de grond. Zonder erg, zo lijkt. Frank rijdt voort en zowel Museeuw als Van Petegem offeren hun kansen op voor Il Bimbo d’Oro. Zonder resultaat: VDB wordt 7de, de totaal onbekende Oscar Freire wordt wereldkampioen. Een collectieve ontgoocheling maakt zich meester van de fans, die een dag later alweer omslaat in bewondering als blijkt dat VDB bij die valpartij beide polsen brak en toch het WK uitreed.

De val

Ondanks die blessures is Frank dan al bezig met volgend seizoen. “In het voorjaar rijd ik elke klassieker die ik kan winnen, dan bereid ik de Tour voor waarin ik voor het eindklassement ga en daarna wil ik presteren in Australië, op de Olympische Spelen. Als er daarna nog iets overblijft, wil ik een goed WK rijden.” Gespierde taal, maar daar blijft het bij. Frank moet voor Cofidis blijven rijden en dat zint hem niet. Eind ‘99 vecht hij met zijn werkgever een regelrechte oorlog uit. Uiteindelijk bereiken ze een compromis: Frank moet nog maar één in plaats van twee jaar in Franse loondienst fietsen. Van fietsen komt in 2000 echter weinig in huis. VDB’s eerste doel van het jaar, Parijs-Nice, mist hij wegens een ‘val van de trap’ op de vooravond van de Koers naar de Zon. Ook de rest van het voorjaar blinkt Frank uit in afwezigheid. Een virus doet hem zijn klassiekers missen. Dus kijken de Belgische wielerfans uit naar de Tour. “Winnen zal wellicht niet lukken, maar ik wil het Pantani, Armstrong en Ullrich toch moeilijkmaken”, aldus VDB.

Het liefdesleven van VDB

Juli 1999. Frank Vandenbroucke staat op het punt om te trouwen met Clothilde Menu, de vrouw bij wie hij een dochtertje, Cameron, heeft. Enkele maanden voor het huwelijk breekt Frank bruusk met haar.

September 1999. Frank leert tijdens de Vuelta het Italiaanse fotomodel Sarah Pinacci kennen. Het is liefde op het eerste gezicht.

23 september 1999. VDB wil Sarah zien. Enige probleem: Sarah verblijft zo’n 200 kilometer verderop. De Cofidis-ploegleiding verbiedt Frank om te gaan. Pas als VDB dreigt de Vuelta te verlaten, mag hij toch naar Sarah toe. Verzorger Freddy Viaene zal rijden. Tot diep in de nacht blijft Frank bij Sarah. Als Viaene op de terugweg vraagt wat Frank morgen denkt klaar te maken, antwoordt VDB: ‘Ik rijd ze er allemaal af.’

24 september 1999. VDB wint met groot machtsvertoon in Avila.

22 oktober 2000. Frank huwt Sarah Pinacci.

2001. Frank rijdt voor Lampre. De Italiaanse ploeg heeft op vraag van Frank een villa gehuurd in Bergamo. Daar wil hij met Sarah gaan wonen. Frank verblijft er hooguit enkele weken. Lampre kan er niet om lachen.

Eind 2000. Patrick Lefevere werft Clothilde Menu aan als pr-madam bij Domo-Farm Frites. Als Frank koerst, is zijn ex in de buurt.

21 januari 2001. Clothilde huwt dan toch een Vandenbroucke. Niet Frank, wel Jean-Denis, een neef van Frank en de zoon van Jean-Luc Vandenbroucke, oom en exploegleider van Frank bij Lotto.

December 2001. Sarah Pinacci bevalt van Margaux, voor Frank is het zijn tweede dochter.

26 juli 2004. Ten huize VDB slaan de stoppen door. Frank lost een paar geweerschoten en de politie wordt erbij gehaald. Sommigen spreken van een echtelijke ruzie, anderen hebben het over een zelfmoordpoging of een combinatie van beide. Feit is dat Sarah haar biezen pakt en naar Italië trekt, waar ze weer bij haar ouders gaat inwonen.

Herfst 2004. Pinacci zegt in een interview dat ze vreest dat haar man dezelfde weg zal opgaan als Marco Pantani.

Oktober 2004. Sarah laat Frank weten dat ze wil scheiden. Zo ver komt het echter niet.

Juni 2005. Sarah en VDB zijn weer on speaking terms. En meer dan dat: Sarah laat weten dat ze weer naar België verhuist om opnieuw bij Frank in te trekken.

November 2005. Frank en Sarah verhuizen naar Casina San Guiseppe, een klein dorp in de buurt van Milaan. Ze houden er zich bezig met het kweken van rashonden. De plooien in hun huwelijk lijken defi nitief te zijn gladgestreken.