Sven Gatz: “Vroeger moest ik niks hebben van Verhofstadt”

3 may '11 in Actua door Karsten

In de P van deze week vindt u een uitgebreid interview met Sven Gatz, de Open VLD’er die de politiek verlaat om directeur van de Belgische Bierbrouwers te worden. Hieronder blikt hij terug op zijn carrière.

 

Het Gilbert-gevoel

 

Welke mooie momenten onthoudt u?

 

GATZ: “De verkiezingsoverwinningen. Ik heb in 2004 en 2009 geweldige sprongen gemaakt, waardoor ik meer werd dan een jonge belofte of een verdienstelijke meeloper. Ik was geen stemmenkanon, maar ik ben er wel trots op dat ik meer stemmen haalde dan Steven Vanackere of Pascal Smet. (fijntjes) En die zijn nu minister.”

 

Zijn verkiezingen ook een beetje zoals koers?

 

GATZ: “Absoluut! Bart De Wever heeft vorig jaar waarschijnlijk hetzelfde gevoeld als Philippe Gilbert toen hij in Luik over de meet kwam. Als je verkiezingen wint, kom je in een soort roes zonder alcohol. Dat is bijna een drug. Dan moet je tegen jezelf zeggen: ‘Rustig, ’t is maar dat’. Je hebt vijf jaar gewerkt naar die dag en dan komt de beloning. Dat is ook een van de redenen waarom toppers niet direct willen stoppen. Zij verliezen vroeg of laat de verkiezingen. Maar in plaats van te accepteren dat z’n tijd voorbij is, wil zo’n topper revanche nemen. Verhofstadt heeft een parcours van hoogtes en laagtes gereden, maar kwam altijd terug. Dat is er weinigen gegeven.”

 

Da Joenk

 

Bent u in de politiek gestapt met het idee om de wereld veranderen?

 

GATZ: “Och, ik denk dat Verhofstadt een veel grotere en diepgaandere agenda had dan ik, toen hij in de politiek stapte. Dat is wat mij onderscheidt van de echte groten. Ik ben geen Eddy Merckx, ik heb een paar klassiekers gewonnen en ben vaak derde of tweede geworden. Mijn thema’s waren de positie van de Nederlandstaligen in Brussel, stedelijk beleid en het communautaire. Ik heb die op een plezante manier kunnen brengen, met boeken bijvoorbeeld. Maar ik was nooit de Angry Young Man die tegen het kapitalisme of communisme wou strijden, eerder een scoutsleider uit de middenklasse die wou dat de zaken goed bestuurd werden.”

 

Is Verhofstadt ook de reden waarom u na de split van de Volksunie naar de VLD ging?

 

GATZ: “Nee, dat was vooral omdat ik in Brussel al een tijd goed samenwerkte met Guy Vanhengel en Annemie Neyts. Ik ontdekte dat ik hun visie op Brussel en stedelijk beleid deelde. Van Verhofstadt moest ik vroeger niet veel hebben. Toen ik nog studeerde, werd Guy in een strip afgebeeld als Gwij Verafstoot, Da Joenk. Zijn harde stijl beviel me niet. Ik had ook geen affiniteit met de middenstand. Ik kwam uit de onderbuik van Vlaanderen: katholiek-light met een Vlaams tintje, wat groen, want ik was bij de scouts geweest, en ik wou dat alle mensen aan hun trekken kwamen, dus ook een rood bolletje,… Guy heeft me pas gecharmeerd door de VLD te stichten. Zijn strijd tegen de verzuiling raakte een gevoelige snaar bij ex-VU’ers. Ik had ook bewondering voor zijn enorme intellectuele kracht. Hij is de strafste die ik heb gekend. Karel De Gucht is ook heel straf en intellectueel zeker de evenknie van Guy, maar Verhofstadt heeft net die touch of genius meer.”

 

 

Is De Croo wel baas?

 

Die gouden generatie strijdt nu op het Europa front, maar laat af en toe nog eens zijn macht gelden in de partij. Alexander De Croo lijkt nog altijd máár de kroonprins.

 

GATZ: “Wat Alexander nu meemaakt is normaal. In je eerste termijn als voorzitter moet je de macht naar je toetrekken, die wordt je door niemand gegeven. Alexander kan meer dan één klassieker winnen, maar hij komt wel na Guy Verhofstadt - Eddy Merckx – en Karel De Gucht - Roger De Vlaeminck. Dat is niet gemakkelijk, maar hij zit op schema. Een voorzitter moet af en toe ook een klankbord krijgen van de ouderen. Het is alleen een probleem als de ouderen denken dat ze de partij nog altijd via afstandsbediening moeten sturen.”

 

Daar lijkt het soms toch op? Het gezag van De Croo wordt door sommigen toch nog altijd niet aanvaard?

 

GATZ: “Als jonge voorzitter word je uitgedaagd en moet je tonen dat je haar op je tanden hebt. Alexander voelt de dingen heel goed aan. Hij maakt er nooit een persoonlijke vete van en weet heel goed zijn cool te behouden. Hij is sociaal zeer intelligent. Ik versta je vraag wel, maar ik heb periodes gekend dat het veel moeilijker was in onze partij. En bij SP.A en CD&V zijn er ook zware meningsverschillen, hè.” (RL)