Rudi Vranckx: “Whisky in een oorlog, heerlijk!”

22 mar '11 in Actua door Karsten

Rudi Vranckx, de alom gerespecteerde oorlogsreporter van de VRT, vertelt in de P van deze week honderduit over zijn ervaringen in Egypte, Irak en Afghanistan, zijn bangste momenten, zijn grootste stommiteiten, zijn rusteloosheid. Hieronder leest u meer over:

 

- Jaloezie op de nieuwsdienst

 

VRANCKX: “In mijn werk zie ik genoeg miserie. Daarnaast wil ik frustraties en kwaadheid ver van mij af houden. Mensen die negatieve praat komen verkopen of komen roddelen om iemand bewust te kwetsen, daar kan ik echt niet meer tegen. Dan voel ik mij fysiek beklemd.”

 

Voel je op de nieuwsdienst soms jaloezie tegenover jou?

 

VRANCKX: “Als dat al zo zou zijn, dan sluit ik me daar voor af. Na Egypte voel ik vooral veel empathie en respect. Maar elke journalist wil aandacht krijgen voor wat hij doet en wil het stuk maken dat van voor in het nieuws zit. Ik kan me inbeelden dat iemand anders denkt dat hij ook wel op dat Tahrirplein had willen staan. Zelf heb ik dat soms ook, wanneer een collega wordt uitgestuurd. Je wil erbij zijn, als het gebeurt.”

 

- Zuipen in de oorlog

 

Vieren jullie daar ’s avonds wel eens een geslaagde expeditie?

 

VRANCKX: “Op het vliegtuig drinken we samen een paar glazen wijn, that’s it. Ter plaatse drinken we zelden. In Libië was er geen alcohol te krijgen en in Egypte was het hotel alcoholvrij. Áls het al te krijgen is, drinken we soms eens een blikje bier, maximum twee. De mythe van de journalisten die ’s avonds in de bar hangen en zich samen lazarus drinken, klopt van geen kanten. Dan heb je de volgende dag koppijn, je reflexen zijn niet goed, je kan minder goed nadenken,… Zoiets kan je je daar echt niet permitteren. Soms nemen we een fles whisky mee. Maar daar moet je het dan twee weken mee doen. Dus meer dan een bodempje per avond zit er niet in. Het dient alleen om even af te kicken en wat te leuteren. Maar dat is de bekroning van de dag.”

 

- Egypte

 

VRANCKX: “Het Tahrir-plein deed me denken aan de utopische stad van Aristoteles. De mensen kuisten daar zelf alles op, zorgden voor eten en medicijnen, alles kreeg vanzelf een plaats. Alsof er op die twee vierkante kilometer een organische gegroeide stad was ontstaan. Onder dat volk was er alleen maar goedheid. Tot de feestnacht. Toen is er een Amerikaanse journaliste van CBS verkracht. Ze werd door een meute van 200 man afgezonderd en zwaar misbruikt. Maar het waren geen mensen van het plein, heb ik gehoord. Die nacht kwam iedereen daar op af, ook het crapuul. Het gewone leven hernam.

 

“De vraag is nu of dat schone verhaal van die naïeve mensen op het plein kan blijven bestaan. De betogers beseffen ook dat niet alles opgelost is nu Moebarak weg is. Dat immense netwerk van mensen die jarenlang voor Moebarak hebben gewerkt, zit daar nog en die gaan hun macht niet zomaar afstaan. Alle sleutelfiguren moeten weg, want anders zal de corruptie blijven bestaan. Ik hoop dat ze de energie hebben om te blijven doorzetten.

 

- Kadhafi

 

VRANCKX: “Kadhafi vindt die burgeroorlog niet erg: hij heeft altijd meer wapens en is brutaler en genadelozer. De Libiërs kunnen die strijd nooit alleen winnen. In Egypte kon dat wel, omdat het leger tussenkwam.”

 

 

- Ibrahim, zijn Iraakse tolk die hij naar België haalde

 

Je hebt Ibrahim en zijn familie naar hier weten te halen. Daarmee ging je wel voorbij je job als journalist.

 

VRANCKX: “Da’s waar. Ik heb het ook maar één keer gedaan. Als mens heb je wel vaker de neiging om mensen te helpen. Maar je moet kiezen: je bent hulpverlener of journalist. Allebei kan niet. Het beste wat ik kan doen, is mijn werk doen. Maar Ibrahim was een vriend geworden. Hij werd met de dood bedreigd omdat hij voor westerlingen had gewerkt en wilde vluchten. Dat was een moreel dilemma. Ik heb alles wel wettelijk geregeld, geen mensensmokkel. Ik ben blij dat dat redelijk goed is afgelopen. Ibrahim woont nu in het Leuvense en heeft een job in Brussel als museumwachter. Zijn kinderen gaan hier naar school, leren Nederlands. Ze hebben het niet gemakkelijk, maar het gaat. We hebben vaak contact via de telefoon en om de zoveel maanden ga ik bij hem langs.”