Exclusief: De vriend die VDB uit de goot hielp!

26 oct '09 in Actua door RL

“Frank stond vaak op tafel te dansen. In z’n onderbroek! Zodat hij zijn benen kon showen”

Frank Vandenbroucke werd zaterdag onder
massale belangstelling begraven in Ploegsteert. Eén van de aanwezigen was Thoma Pieters (32), de man die VDB vorig jaar onderdak bood en hem langzaam maar
zeker terug uit het diepe dal deed kruipen. Ook hem viel het op: ‘Frank heeft meer vrienden en supporters dood dan levend.’

Tekst: Jonas Heyerick

 

Toen ik deze lente Frank Vandenbroucke interviewde
voor Ché werd hij vergezeld door iemand die VDB lachend voorstelde als zijn
‘beste vriend’, ‘redder in nood’ en ‘privé-chauffeur.’ Thoma Pieters had Frank
opgevangen toen hij de bodem bereikt had en nergens meer heen kon. Een jaar lang
woonde the Golden Boy bij Thoma Pieters en zijn
vriendin in Steenhuize. Tot Thoma verhuisde en Frank een eigen stek besloot te
zoeken. Maar de twee vrienden hoorden en zagen elkaar nog quasi dagelijks.
“Frank belde me nog de dag voor hij naar Senegal vertrok. Hij zei dat hij
zwembroeken nodig had. Natuurlijk moest ik daar voor zorgen.” Het was de
laatste keer dat Thoma Frank sprak. VDB stierf twee dagen later in Senegal.
Toen Thoma het slechte nieuws te horen kreeg, was het alsof de aarde onder zijn
voeten wegschoof. “Ik wilde het eerst niet geloven. Pas uren later drong het
tot me door. Frank zou me nooit meer aan het lachen brengen.” Behalve een
interview aan Het Nieuwsblad deed Thoma er vervolgens het zwijgen toe. “Ik kon
mijn verhaal niet doen. Het verdriet was te groot. Plus: de meeste journalisten
wilden ook alleen maar weten wat voor miserie ik met Frank had meegemaakt. Maar
dat was het juist: ik heb geen miserie gehad met Frank.” Dat Thoma aan
P-magazine wel zijn verhaal wil doen, heeft zo zijn redenen.

 

Enkele stukken uit de monoloog van Thoma Pieters:

 

“Ik heb de uitzending van De Flandrien op Eén gezien en daar hoorde ik Karl Vannieuwkerke dingen zeggen
waardoor het leek alsof hij en Frank een hechte vriendschapsband hadden. In Phara was het zelfs nog erger. Karl vertelde dat Frank hem na de Belcanto
Classic had opgebeld en dat zijn laatste woorden waren: ‘Karl, je t’aime.’ Toen ik dat hoorde, viel ik haast van mijn stoel. Ook Nico Mattan
heeft daar eens goed mee gelachen. Ik heb Frank in al die jaren nooit de naam
‘Karl Vannieuwkerke’ horen vernoemen.”

 

“Ik schrok niet toen ik vorig jaar op 18 augustus
een telefoontje van Frank kreeg. Het was 10 uur ‘s
avonds en ik was in Lochristi op het openingsfeest van een kapperszaak. Ik
hoorde meteen dat Frank gedronken had en dat hij het moeilijk had. ‘Waar ben
je?’ wilde ik weten. ‘Ik weet het niet. Ik zit in een taxi en kan nergens
naartoe.’ Hij kwam net terug uit Italië waar zijn huwelijk met Sarah definitief
op de klippen was gelopen. Hij was gaan aankloppen bij zijn ouders, maar zij
wilden hem niet meer in huis, ze hadden te veel miserie met hem meegemaakt.
‘Laat je afzetten in Lochristi. Je slaapt bij mij vannacht.’ Toen hij uit de
taxi strompelde had hij enkel een plastiek zakje bij. Met daarin een paar schoenen
en een koerstenue. Meer niet. Ik heb hem toen letterlijk van ’t straat
geplukt.”

 

“Bij ons thuis was hij Frank, de mens. Maar
buitenshuis was hij VDB, de coureur, en VDB, de vedette. Een tijd terug gingen
we iets eten op de Vrijdagsmarkt in Gent. We twijfelden tussen twee
restaurants. Het ene zat afgeladen vol, in het andere was het een stuk
rustiger. Voor welk restaurant koos Frank? Voor het volle, natuurlijk. Niet
omdat het eten er lekkerder was, maar omdat er hem daar meer volk zou zien.
Frank hield van de aandacht. Als je met Frank buitenkwam, kwam de vedette in
Frank naar buiten.”

 

“Frank had me gevraagd om mee naar Senegal te
gaan. Nu heb ik al vaak gedacht: was ik maar meegegaan. Ik weet niet of Frank
dan nog had geleefd. Ik weet wel dat Fabio Polazzi, de jongen die mee was met
Frank naar Senegal, iemand is die tegen Frank nooit ‘neen’ zou durven zeggen.
Daarvoor is die jongen te lief, heeft hij te weinig ruggengraat. Ach, niemand
weet waaraan of hoe Frank precies gestorven is. Er doen zoveel verhalen de
ronde. Er wordt gezegd dat Frank straalbezopen met dat hoertje in dat hotel is
aangekomen. Maar de dokter die de autopsie heeft gedaan, heeft verklaard dat er
geen alcohol in Franks lijf zat. En dat hoertje zei dan weer onlangs in een
interview dat Frank vooraf een hele fles champagne én een fles whisky heeft
gedronken. Maar Frank drinkt géén whisky. Hij lust dat niet. Ach, ik weet het
niet. Er zijn zoveel vreemde kanten aan het hele verhaal.”