Dexia Bank gelooft nooit in een veroordeling

29 sep '08 in Actua door René De Witte

“Wij zijn als bankier evenzeer bedot als de kleine beleggers”

 
Dexia Bank, die eerder op het proces L&H heel hard werd aangepakt door de burgerlijke partijen, is de aantijgingen aan haar adres beu. “We zijn als bankier evenzeer bedot geweest als de kleine beleggers. Geloof ons, we leven met die gedupeerden mee, maar ons afschilderen als hoofdschuldige is pure nonsens. En dat zullen we bewijzen,”; zegt secretaris-generaal Ann De Roeck van Dexia Bank in een exclusief gesprek met P-magazine en de krant De Tijd. De bank is er 100 procent van overtuigd vrijuit te zullen gaan.

 

Burgerlijke partij: Dexia was de 'master in crime'

Maandag haalde meester Bart De Geest, die een 35-tal gedupeerde beleggers vertegenwoordigt, op het proces ongenadig uit naar Dexia. De advocaat zei dat Dexia meer was dan een partner in crime, voor hem is de bank ronduit de 'master in crime', zowat het criminele brein. Zijn betoog, en ook de neerslag ervan op deze website, heeft bij de bank veel kwaad bloed gezet. Zoveel zelfs dat woordvoerster Moniek Delvou van de bank een gesprek organiseerde met Ann De Roeck, secretaris-generaal van Dexia Bank en een van de belangrijkste mensen aan de top van de bank.

 

 

De rol van de bank, in het kort.
Dexia is in de zaak als beklaagde beland als overnemer van de vroegere Artesia Bank. In 1998 en 1999 verleende Artesia in de marge van L&H drie leningen voor in totaal meer dan 30 miljoen dollar: aan Radial, Lic en eentje van 20 miljoen dollar aan de drie toplui Lernout, Hauspie en Willaert persoonlijk. Die leningen zouden gebruikt worden om een aantal nevenbedrijven (de Language Development Companies) te financieren. Die bedrijfjes kochten daarmee licenties bij L& H die op haar beurt de verkochte licenties boekte als omzet. Dat was volgens het parket valse omzet. Volgens het parket en de burgerlijke partijen was Artesia perfect op de hoogte van de fraude. Meer details vind u elders in ons grote L&H-dossier.

 

 

“Proces wordt schaamteloos herleid tot de bank”
ANN DE ROECK: “Bij het openbaar ministerie en de burgerlijke partijen leeft duidelijk een onbegrip voor de wereld van het bankieren. De bankwereld heeft een eigen logica die mensen niet altijd begrijpen. Dat is nog geen reden om zonder enige scrupule het hele proces te gaan herleiden tot de enige beklaagde waar men denkt geld te kunnen graaien. De hoofdbetichten zijn Jo Lernout, Pol Hauspie, Nico Willaert en Gaston Bastiaens en niemand anders. Zeggen dat de bank de hoofdbeschuldigde is, is pure nonsens.”

 

“Onze balans vervalst? We zijn verbolgen”
Volgens meester De Geest heeft Artesia op 4 januari 2000 vanwege de postbusvennootschap Velstra uit Singapore geld binnengekregen waarmee de drie vorenvermelde leningen werden terugbetaald. In de boeken van de bank staat wel dat de leningen reeds eind december 1999 werden tegengeboekt onder voorbehoud van de ontvangst van betaling. Artesia had toen vanwege de Singaporese DBS Bank een internationaal (Swift-)bericht gekregen dat er geld op komst was van Velstra. Er zou geld komen, maar Artesia deed alsof het geld er al was. Daarmee vervalste de bank haar jaarrekeningen. Swift is het wereldwijde interbancaire systeem langs hetwelk het internationaal betalingsverkeer gebeurt.

 

DE ROECK: “We waren verbolgen toen wij dat lazen. Er wordt gegoocheld met een zogenaamd MT999-bericht van Swift. Dat zijn niet zo maar berichtjes, hè. Op Swift staan enkel serieuze berichten. Het bericht van de DBS Bank was dus een bericht van een professionele tegenpartij. Als een bank zoiets schrijft, mag de andere bank het vertrouwen. Natuurlijk is een MT999 geen bericht zonder voorbehoud. Maar een bank beoordeelt een MT999 niet geïsoleerd. Naast dat bericht was er e-mailverkeer en ook een melding van het management dat het geld een zekerheid was. Het is een courante bancaire praktijk om op basis van zo'n Swift-bericht, plus alle parallelle informatie, boekingen te doen. Of we uitsluitend op basis van het MT999-bericht de boekingen zouden gedaan hebben? Wellicht niet. Op het proces zullen we de drie leningen haarfijn uit de doeken doen en dan zal overduidelijk zijn dat de bank op elk moment correct heeft gehandeld.

 

De brief van de Libanese zakenman Khatchadourian
In het gerechtelijk dossier is een faxbrief van 29 december 1999 terug te vinden van de hand van de Libanese zakenman Harout Khatchadorian. Die dacht te investeren in L&H. L&H had hem gezegd zijn investering te storten op de rekening van Velstra. In de faxbrief schrijft Khatchadourian dat hij de betaling heeft uitgevoerd op 27 december 1999, maar dat zijn bank omwille van de gevreesde millenniumbug (Y2K) maar kon garanderen dat het geld op 4 januari effectief zou toekomen.

 

DE ROECK: “Men kan daar vandaag misschien smalend om doen, maar men mag niet vergeten dat Y2K eind 1999 voor de bankwereld een echte nachtmerrie was. (Men vreesde dat heel wat informaticasystemen de overgang van 99 naar OO niet zouden nemen en zouden crashen, wat uiteindelijk niet gebeurde; redactie). Er was een zeer grote druk bij de banken om alles van het einde van het jaar, nog in 1999 te boeken. De ontvangst van de gelden op 30 december of 5 januari was boekhoudkundig van geen enkel belang: het moest hoedanook in de rekening van 1999 worden opgenomen.”

 

“We hadden nog nooit gehoord van Khatchadourian”
De faxbrief van Khatchadourian werd gestuurd naar onder meer Jo, Pol en Nico en naar de advocaat en de bedrijfscommissaris van Khatchadourian. Wist de bank van de fax? Zo ja dan wist de bank dat leningen zouden terugbetaald worden met geld van iemand die dacht te investeren en niet wist dat met zijn geld leningen zouden terugbetaald worden.

 

DE ROECK: “Die faxbrief hebben we in het gerechtelijk dossier ontdekt. We kenden in die periode enkel Velstra. Van Khatchadourian had de bank nog nooit gehoord.”

Is de faxbrief voor de bank zo belangrijk omdat hier het bewijs ligt dat Nico Willaert niet loog toen hij naar de bank belde met de mededeling dat het geld voor het terugbetalen van de leningen echt binnen was?
DE ROECK: (knikt) “Dat komt nog. Op het proces.”

 

“Geen Amerikaanse regels voor Belgische rekeningen”
Is er geen probleem dat de bank wist waarvoor de drie leningen moesten dienen? Volgens de Amerikaanse boekhoudkundige regels (van US Gaap) mocht L&H de verkochte licenties niet boeken als omzet omdat het management banden had met de kopers van de licenties. Jo, Pol en Nico waren zogenaamde related parties.

 

DE ROECK: “Het ging om drie kredieten op bankrekeningen in België. In de Belgian Gaap bestaat dat niet related parties. De vraag is dus niet relevant. Artesia heeft perfect gehandeld naar de Belgische regelgevingen. Die kredieten pasten overigens in een model dat door L&H eerder was opgestart, met Dictation Consortium. Er was geen reden om wantrouwig te zijn. De bank is wel degelijk zorgvuldig te werk gegaan. Weet u dat Artesia zelfs experts (professor Van Overstraeten van het IMEC, redactie) heeft aangesteld die moesten onderzoeken of de technologie van L&H wel zo waardevol was als het bedrijf beweerde. Dat bleek inderdaad zo. Artesia is met L&H echt niet over ijs van één nacht gegaan”

 

“Evenzeer bedot als de kleine belegger”
 

DE ROECK: “De bank heeft net als de kleine belegger vertrouwen gehad in het management. En dat vertrouwen is beschaamd. Met mijn betoog wil ik allerminst de kleine beleggers desavoueren. Geloof me, ik heb zeer veel respect voor de kleine belegger. Ik voel echt mee met hen”

Dexia legde wel geen enkele provisie aan. Er zijn geen reserves aangelegd om eventueel die kleine belegger te vergoeden. Waarom niet?
DE ROECK: ”Er zijn geen provisies aangelegd omdat wij dat op basis van de adviezen van onze adviseurs niet mogen doen. We zouden het zelfs niet kunnen. De schade is immers nog niet bepaald”

 

Bank start verweer via eigen website
Om de aantijgingen aan haar adres te counteren, zet Dexia Bank op haar eigen website voortaan ook reacties op aspecten van de L&H-zaak. De bank doet dat om haar klanten te informeren, maar ook en misschien wel vooral haar werknemers. Er dreigt immers reputatieschade.

 

DE ROECK: “Dexia heeft in binnen-en buitenland vijf miljoen particuliere klanten. We zijn wereldwijd bankier van heel wat overheden, van ziekenhuizen, van steden en gemeenten. Het vertrouwen van die klanten in de bank mag niet aangetast worden. Er is nog een aspect dat u voor ogen moet houden. Dit proces wordt door onze collega-bankiers met grote aandacht gevolgd. Want op dit proces wordt eigenlijk het debat gevoerd over hoe ver een bank kan gaan in het financieren van innovatieve bedrijven, zoals L&H er ook een was. Op dit proces wordt veel mist gespoten. Blijkbaar is er voor sommigen een probleem als men kredieten verleent in dit land”