Bart De Wever en Steven Vanackere (vervolg)

8 jun '10 in Actua door Karsten

In de P-magazine van deze week gaan Bart De Wever (N-VA) en Steven Vanackere (CD&V) de confrontatie met elkaar aan. Lees het vervolg van het debat hieronder. “Milquet aan de kant? Waarom niet!”

 

We moeten het nog over BHV hebben. Hoe raken we eruit?

 

VANACKERE: “Dankzij het werk van Dehaene hebben we een evenwichtig kader om van te vertrekken. Al vonden de Franstaligen weliswaar dat het 7-3 was. Het wordt sowieso geven en nemen. Dat is voor jou misschien een zwaktebod, maar een halfvol glas moet je ook kunnen waarderen. Stoer doen en eenzijdig dingen opleggen leidt tot niets.”

 

DE WEVER: “Hallo! Het was wel Yves Leterme, hè, die heeft geroepen dat vijf minuten politieke moed zou volstaan. Ik heb toen al tegen hem gezegd dat dat geen verstandige uitspraak was. En wie heeft die wetsvoorstellen voor de eenzijdige splitsing van BHV ingediend? Herman Van Rompuy!”

 

VANACKERE: “En jij vindt dat dus nog altijd een goed idee?”

 

DE WEVER: “Als jullie die strategie hadden volgehouden wel. Maar je moet niet stoer doen als je weet dat je nadien toch door de knieën gaat met de geur van de macht in uw neus. Jullie zijn genetisch gewoon niet in staat om all the way te gaan. Ik heb in elk geval nooit over vijf minuten politieke moed gesproken of over een Big Bang, zoals Eric Van Rompuy. De CD&V‘ers liepen ons communautair gewoon voorbij.” 

 

VANACKERE: “Maar mag ik nu eens weten of je die strategie nu nog altijd wil volgen?”

 

DE WEVER: “En mag ik nu eens weten wat er in dat kader van Dehaene staat? Als dat jullie uitgangspunt is na de verkiezingen, dan mag de kiezer toch weten welke voorstellen daar op tafel lagen?”

 

VANACKERE: “Het is toch algemeen bekend wat er niet in zat? De uitbreiding van Brussel bijvoorbeeld…”

 

DE WEVER: “Je kan bibliotheken vullen met wat er niet in zat. Maar wat zat er wel in? Mag de kiezer dat niet weten?”

 

VANACKERE: “Waarom zou ik dat zeggen? Daarmee brengen we een akkoord niet dichterbij. De splitsing van de kieskring en het gerechtelijke arrondissement BHV stond erin, voor de Brusselse Vlaming was er een apparentering,…”

 

DE WEVER: “Ik noteer dat de kiezer het niet mag weten.”

 

VANACKERE: “Neem het verslag van De Standaard en La Libre en je hebt de grote lijnen van dat kader. Enfin, je weet het zo goed als ik. Dat is hier toch geen schoolexamen, hè?”

 

DE WEVER: “Ik weet dat niét, want Dehaene heeft mij nooit wat gevraagd. En als ik er in het parlement iets over vroeg, begon CD&V te roepen dat het mijn zaken niet waren.”

 

Een veelgehoorde toogstrategie: geef de Franstaligen die zes Brusselse gemeenten cadeau, die zijn toch al helemaal verfranst. Als we daarmee die symboolkwestie van BHV oplossen en vooral goodwill creëren voor een grote staatshervorming is dat een goeie deal.

 

DE WEVER: “Dat is typisch. Men maakt de mensen zo murw dat ze op de duur zeggen: ‘Kom jongens, geef ze hun zin, dan zijn we er vanaf’. Het probleem is dat je daar nooit vanaf bent. Sinds 1830 heeft Brussel al 18 gemeenten aangehecht. Nu willen ze de 6 Vlaamse randgemeenten en ze zeggen: ‘Laat ons daarbuiten al wat bibliotheken bouwen en geef de mensen daar ook het recht om op Franstaligen te stemmen’. Dat houdt nooit op. Wij hebben ooit met veel moeite de taalgrens vastgelegd. Iedereen die een beetje zijn geschiedenis kent, weet dat je de doos van Pandora opent als je aan grenzen begint te morrelen.”

 

VANACKERE: “Daar ben ik het mee eens. Als je begint met mekaars grenzen in vraag te stellen, wordt elk ernstig gesprek onmogelijk.”

 

DE WEVER: “Maar Joëlle Milquet laat verstaan dat we al blij mogen zijn als we alleen maar die 6 randgemeenten moeten afgeven. Dat is echt ongelofelijk! Marianne Thyssen heeft in De Zevende Dag gezegd dat ze die Madame Non beu is. Is het voor jullie denkbaar om de CDH aan de kant te laten staan?”

 

VANACKERE: “Maar natuurlijk is dat denkbaar! Wij hebben in Brussel ook al geregeerd zonder CDH in de meerderheid. Ideologisch komt het CDH misschien nog ergens in de buurt, maar voor de rest is dat vooral een partij waarmee wij een geschiedenis delen.”

 

Nochtans schijnt Milquet een zeer goede vriendin van u te zijn.

VANACKERE: “Dat is de vloek van tot een klein groepje Vlamingen te behoren dat al ooit eens een akkoord heeft gesloten met Milquet. Er zijn nog maar weinig Vlamingen die het gewoon zijn om met Franstaligen te discuteren in een respectvolle context en die een compromis geen schande vinden. Ik doe dat nog wel en daarom ben ik meteen het vriendje van Milquet. Komaan! Dat klopt echt niet.”